قرآن کریم.
آسنجرانی، ف. (1390). روانشناسی سوگ و فقدان. اراک: آی سانا.
اسپیلکا، ب.، هود، ر. د.، هونسبرگر، ب.، و گرساچ، ر. (2003). روانشناسی دین: براساس رویکرد تجربی. ترجمۀ م. دهقانی (1390). تهران: رشد.
اسدزندی، م.، ابوالقاسمی، ح.، جوادی، م.، و سرهنگی، ف. (1399).
ارزیابی تطبیقی رفتارهای سلامت معنوی مردم ایران در پاندمی کووید-19 با شواهد دینی.
طب نظامی،
22(8). 864-872.
ایمانی جاجرمی، ح. (1399). پیامدهای اجتماعی شیوع ویروس کرونا در جامعۀ ایران. ویژهنامۀ پیامدهای شیوع ویروس کرونا- کووید، 19، 2.
پورافکاری، ن. ا. (1386). فرهنگ جامع روانشناسی ـ روانپزشکی انگلیسی ـ فارسی و زمینههای وابسته. تهران: فرهنگ معاصر. ج 1.
پیشنمازی، م.، تبیک، م. ت.، و براتی سده، ف. (1396).
طراحیِ مداخلۀ بازسازی دینی و بررسی اثربخشی آن بر سلامت روانی.
روانشناسی فرهنگی، 1(2)، 23-48.
سیدموسوی، پ.، وفایی، م.، رسولزاده طباطبائی، ک.، و نادعلی، ح. (1388). رابطۀ راهبردهای مقابلۀ مذهبی با تعالی پسضربهای و درماندگی در دانشجویان. روانشناسی معاصر، 4(1)، 102-111.
شریفی، م.، احمدی، ا.، و فاتحیزاده، م. (1391). رابطۀ مقابلۀ مذهبی با آثار سوگ در دانشجویان داغدیده. روانشناسی و دین، 5(2)، 115-127.
شریفی، م.، فاتحیزاده، م.، و احمدی، س.ا. (1392). ویژگیهای روانسنجی سیاهة آثار سوگ هوگان در خانوادههای داغدیدۀ ایرانی. دانش و پژوهش در روانشناسی کاربردی، 14(3)، 69-79.
علیزاده فرد، س.، و صفارینیا، م. (1399). پیشبینی سلامت روان براساس اضطراب و همبستگی اجتماعی ناشی از بیماری کرونا. پژوهشهای روانشناسی اجتماعی، 36، 129-141.
کیانی، ا.، فتحی، ا.، هنرمند قوجه بیگلر، پ.، عبدی، س.، و استاجی، ر. (1399). رابطۀ سبکهای دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبکهای مقابلهای با تابآوری روانشناختی در افراد دارای تجربۀ سوگ: ارائۀ مدل تحلیل مسیر. فرهنگ مشاوره و رواندرمانی، 11(41)، 157-180.
نعمتیپور، ز.، و گلزاری، م. (1394). بررسی اثربخشی مشاوره و درمان سوگ با رویکرد دینی به شیوۀ گروهی بر ارتقای سطح کیفیت زندگی مادران داغدیده فرزند. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 1 (5) ، 52-69.
نوحی، ش.، میرحسینی، ح.، جانبزرگی، م.، مهاجر، ح. ع.، و ناصری فدافن، م. (1399). نقش سلامت معنوی و مقابلۀ مذهبی در پیشبینی اضطراب مرگ در بیماران مبتلا به ویروس کرونا. روانشناسی، 14 (6)، 4ـ 29.
وولف، د. م. (1996). روانشناسی دین. ترجمۀ م. دهقانی (1386). تهران: رشد.
Tabik, M. T., Fathi-Ashthiani, A., M. Janbozorgi., Rasoolzade Tabatabaei, & S. K. (2020). Conceptual model of religious and spiritual struggles in Iran: A qualitative study. International Journal of Behavioral Sciences, 14, 85-90.
Fardin, M. A. (2020). COVID-19 Epidemic and Spirituality: A Review of the Benefits of Religion in Times of Crisis. Jundishapur Journal of Chronic Disease Care, 9(2), 1-4. doi: 10.5812/jjcdc.104260.
Lucchetti, G., Góes, L. G., Amaral, S. G., Ganadjian, G. T., Andrade, I., Almeida, P. O. A., Carmo, V. M. & Manso, M. E. G. (2020). Spirituality, religiosity and the mental health consequences of social isolation during Covid-19 pandemic. International Journal of Social Psychiatry, 0(00), 1-8. doi: 10.1177/0020764020970996
Keyes, C. L. M. (2003). Complete mental health: An agenda for the 21st centuary. In C. L. M. Keyes & J. Haidt (Eds.), Flourishing: Positive psychology and the life well-lived (pp. 293-312). Washington, DC: American Psycholodical Association.
Keyes, C. L. M., & Michalec, B. (2009). Mental health. In S Lopez (Ed.), The encyclopedia of positive psychology (pp. 614-617). Chichester, England: Blackwell.
Kowalczyk, O., Roszkowski, K., Montane, X., Pawliszak, W., Tylkowski, B. & Bajek, A. (2020). Religion and Faith Perception in a Pandemic of COVID‑19.
Journal of Religion and Health, 59, 2671–2677.
https://doi.org/10.1007/s10943-020-01088-3
Nelson, J, M. (2010). Psychology, religion, and spirituality. New York: Springer.
Park, C. L., & Slattery, J. M. (2053). Religion and spirituality and mental health. In R. F. Paloutzian & C. L Park (Eds.), Handbook of the psychology of religion and spirituality (2nd ed.; pp. 240–219). New York: Guilford Press.
