پیش‌بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر پایة پنج عامل بزرگ شخصیت و خود‌ناتوان‌سازی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 روان‌شناسی تربیتی، دانشگاه قم، قم، ایران

2 گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران

چکیده

هدف از پژوهش حاضر پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس پنج عامل بزرگ شخصیت و خودناتوان‌سازی و مؤلفه‌های آن‌ها بود. روش پژوهش نیز از نوع هم‌بستگی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمام دانشجویان دختر دانشگاه قم در همۀ رشته‌ها در سال تحصیلی 1397- 1398 بودند که تعداد 351 نمونه به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای متناسب با حجم دانشکده و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسش­نامه­های اهمال­کاری تحصیلی، ویژگی‌های شخصیت نئو، و خودناتوان‌سازی استفاده شد. داده­های به­دست آمده با استفاده از نرم­افزار اس.پی.اس.اس. در دو سطح توصیفی (میانگین، انحراف معیار و واریانس) و استنباطی (ضریب هم­بستگی و تحلیل رگرسیون) تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد اهمال­کاری تحصیلی با خودناتوان­سازی و روان‌رنجورخویی و برون‌گرایی، رابطۀ مستقیم و معنادار دارد. همچنین اهمال­کاری تحصیلی با وظیفه‌شناسی رابطۀ معکوس و معنادار دارد. به‌علاوه اهمال­کاری تحصیلی با توافق‌پذیری و تجربه‌پذیری رابطۀ معکوس و غیر معنادار دارد. همچنین یافته‌ها حاکی از آن بود که خلق منفی، تلاش، عذرتراشی، روان‌رنجورخویی، برون‌گرایی و وظیفه‌شناسی می‌توانند اهمال‌کاری تحصیلی را پیش‌بینی کنند. درمجموع، می­توان نتیجه گرفت که خودناتوان‌سازی و ویژگی­های شخصیتی می­توانند اهمال‌کاری تحصیلی را پیش ­بینی کنند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Predication of academic procrastination upon the Big Five personality traits & self-handicapping

نویسندگان [English]

  • Maryam Zandieh 1
  • Reza Jafariharandi 2
1 Department of Education, Faculty of the Humanities and Literature, University of Qom, Qom, Iran
2 Department of Education, Faculty of the Humanities and Literature, University of Qom, Qom, Iran.
چکیده [English]

The purpose of this study was to predict academic procrastination based on the five main factors of personality and self-handicapping and their components. The research method was correlational. The statistical population of the study included all the Qom University female students in all the fields within the academic year 2018-2019. The 351 samples were selected by stratified sampling method appropriate to the size of the faculty and based on the  Morgan Table. The relevant questionnaires for academic procrastination, NEO personality traits inventory, and self-handicapping questionnaire were used to collect data. Using SPSS software, the obtained data were analyzed at two levels: descriptive level (mean, standard deviation and variance) and inferential level (correlation coefficient, and regression analysis). Findings showed that academic procrastination has a direct and significant relationship with self-handicapping and neuroticism and extraversion. Also, academic procrastination has an inverse and significant relationship with conscientiousness. In addition, academic procrastination is inversely related to agreement and openness to experience. The findings also suggested that negative mood, effortfulness, apology, neuroticism, extraversion, and conscientiousness can predict academic procrastination. Overall, it can be concluded that self-handicapping and personality traits can predict academic procrastination.

کلیدواژه‌ها [English]

  • academic procrastination
  • the big five personality traits
  • Self-handicapping
  • Female Students
 
آقامحمدیان شعرباف، ح.، سپهری شاملو، ز.، و لامعی، بی بی عفت (1393). بررسی ارتباط ساختار انگیزشی و اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان کارشناسی شاهد دانشگاه فردوسی مشهد. پژوهش­های روانشناسی بالینی و مشاوره، 4(7)، 55 ـ70.
 
برزگر بفرویی، ک.، و عارف­منش، م. (1398). نقش ابعاد چشم­انداز زمان و عوامل شخصیتی در اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان دانشگاه یزد. پژوهش در یادگیری آموزشگاهی و مجازی، 7 (1)، 59 ـ 68.
 
بساک­نژاد، س. (1388). رابطۀ حرمت خود، کمال‌گرایی و خودشیفتگی با خودناتوان­سازی گروهی از دانشجویان. روان­شناسی، 1 (13)، 69 ـ84.
 
بیتا، م. (1397). پیش­بینی رضایت از زندگی بر اساس ویژگی­های شخصیتی و مکانیسم­های دفاعی. مطالعات زنان، 16 (1)، 111ـ150.
 
تمنایی­فر، م.ر.، و قاسمی، ا. (1396). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس صفات شخصیت و مهارت مدیریت زمان. راهبردهای شناختی در یادگیری، 5 (8)، 233ـ244.
 
جزایری، س.، اصغرنژاد فرید، ع.ا.، و خاقانی، م. (1398). مقایسۀ عوامل شخصیتی و دین­داری درونی و بیرونی در نوجوانان با و بدون رفتارهای پرخطر. روان­شناسی فرهنگی، 3 (2)، 54 ـ71.
 
جوکار، ب.، و دلاورپور، م. (1386). رابطۀ تعلل­ورزی آموزشی با اهداف پیشرفت. اندیشه­های نوین تربیتی، 3 (4 و 3)، 61 ـ80.
 
حیدری، م.، خداپناهی، م.ک.، و دهقانی، م. (1388). بررسی ویژگی­های روان­سنجی مقیاس خودناتوان‌سازی. تحقیقات علوم و رفتاری، 7(2)، 97ـ106.
 
دانشگر سلوکلوئی، ر. (1395). بررسی رابطۀ پنج عامل بزرگ شخصیت با اهمال‌کاری تحصیلی: نقش واسطه‌ای خودتنظیمی تحصیلی در دانش‌آموزان دورۀ متوسطۀ دوم آموزش و پرورش شهرستان مرودشت. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه علوم تربیتی. دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی. دانشگاه پیام نور.
 
دلشاد، م.، و حسین چاری، م. (1392). پنج عامل بزرگ شخصیت و تعلل­ورزی آموزشی در دانشجویان. شخصیت و تفاوت­های فردی، 2(3)، 17ـ32.
 
رحیمی قزاان، ا. (1395). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس کمال‌گرایی و ویژگی‌های شخصیتی با توجه به نقش واسطه‌گری خودناتوان‌سازی در دانشجویان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه کاشان.
 
رئوف، ک. (1395). مدل‌یابی تأثیر کمال‌گرایی بر اهمال‌کاری تحصیلی با بررسی نقش واسطه‌ای خودکار آمدی تحصیلی، عزت نفس و خودناتوان‌سازی تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی تربیتی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی دانشگاه الزهرا.
 
رئوف، ک.، خادمی اشکذری، م.، و نقش، ز. (1397). رابطۀ کمال‌گرایی با اهمال‌کاری تحصیلی: نقش واسطه­ای متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی، عزت نفس و خودناتوان‌سازی تحصیلی. اندیشه­های نوین تربیتی، 15 (1)، 207ـ236.
 
سلطان­نژاد، س.، سعدی­پور، ا.، و اسدزاده، ح. (1394). رابطۀ سبک­های فرزندپروری ادارک­شده با اهمال‌کاری و خودناتوان‌سازی. روان­شناسی تربیتی، 11(38)، 1ـ22.
 
سوری­نژاد، م.، فرهادی، م.، وکردنوقابی، ر. (1395). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی دانش­آموزان بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و سبک­های فرزندپروری. خانواده و پژوهش، 12 (29)، 7ـ25.
 
شهبازیان خونیق، آ.، صمیمی، ز.، و فرید، ا. (1396). رابطۀ اعتیاد به اینترنت و جهت­گیری مذهبی با اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان با توجه به جنسیت، پژوهش های تربیتی، 33، 30ـ 15.
 
شهنی ییلاق، م. سواری، ک. بشلیده، ک. (1388). ارتباط مدیریت زمان و خود اثر بخشی ادراک شده با اهمال کاری تحصیلی. روان­شناسی تربیتی، 5 (14)، 100ـ114.
 
شیبانی، ب. (1392). نقش واسطه­گری خودکارآمدی بین کمال‌گرایی و اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت.
 
شیخ­الاسلامی، ع. (1395). پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس راهبردهای شناختی، راهبردهای فراشناختی و اضطراب امتحان در دانشجویان. راهبردهای شناختی در یادگیری، 4(6)، 81 ـ102.
 
عاشوری، ا. (1393). بررسی رابطۀ ویژگی‌های شخصیتی، سبک‌های هویت و تعهد با اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. دانشکدۀ علوم انسانی. دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی.
 
عبدی زرین، س.، اکبرزاده، م.، و مصطفوی، م. (1398). نقش تنظیم هیجانی و فرسودگی تحصیلی در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان دانشگاه اصفهان. روان­شناسی فرهنگی، 3 (1)، 175ـ192.
 
کاظمی، ف.، بدری گرگری، ر.، و عبداللهی، ف. (1394). رابطۀ کمال‌گرایی، وسواس بی­اختیاری اعمال و ویژگی­های شخصیتی با تعلل­ورزی دانشجویان دانشگاه مدنی آذربایجان. مطالعات روان­شناختی، 11(2)، 25ـ46.
 
گروسی فرشی، ت. (1380). رویکردی نوین در ارزیابی شخصیت (کاربرد تحلیل عاملی در مطالعات شخصیت). تبریز: دانیال و جامعه­پژوه.
 
محسن­زاده، ف.، جهان­بخشی، ز.، کشاورز افشار، ح.، افطاری، ش.، وگودرزی، ر. (1394). نقش ترس از شکست و ویژگی­های شخصیتی در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی دانش­آموزان. روان­شناسی مدرسه، 5(2)، 92ـ 108.
 
مرادی، م.، فتحی، د.، غریب­زاده، ر.، و فائیدفر، ز. (1395). مقایسۀ فرسودگی تحصیلی، اهمال‌کاری تحصیلی و احساس تنهایی در دانش­آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری. مجلۀ پزشکی ارومیه، 27(3)، 248ـ256.
 
مشتاقی، س.، و مؤیدفر، ه. (1396). نقش مؤلفه­های سرمایۀ روان­شناختی (امید، خوش­بینی، تاب­آوری و خودکارآمدی) و جهت­گیری اهداف پیشرفت در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان. راهبرد های شناختی در یادگیری، 5 (7)، 61 ـ 78.
 
مشحونی، ش. (1396). رابطۀ بین انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی و کمال‌گرایی با اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ روان­‌شناسی تربیتی. دانشگاه پیام نور تبریز.
 
میزانی، ش. (1393). رابطۀ نیاز‌های روان‌شناختی و خودتنطیمی یادگیری با اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی تربیتی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت.
 
نصری، ص.، دماوندی، م. ا.، و عاشوری، ا. (1393). پیش­بینی اهمال­کاری تحصیلی بر اساس ویژگی­های شخصیتی، سبک­های هویت و تعهد. شخصیت و تفاوت­های فردی، 3(4)، 1ـ17.
 
نفر شلمزاری، ح. (1395). اثر واسطه­ای استرس تحصیلی در رابطۀ بین ویژگی‌های شخصیت و خلاقیت با اهمال‌کاری. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم انسانی. دانشگاه شهید باهنر.
 
نقدی، ن. (1396). نقش واسطه­ای خودکارآمدی در رابطه بین باور‌های فراشناختی و اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان‌ ا‌آالبا‌آموزان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه مشاوره. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی مرودشت.
 
هاشمی رزینی، ه.، موسوی­پناه، م.، و شیری، م. (1395). رابطۀ جهت­گیری اهداف پیشرفت و باورهای انگیزشی با اهمال‌کاری و خودناتوان­سازی تحصیلی دانش­آموزان. مطالعات آموزشی و آموزشگاهی، 3(11)، 67 ـ 79.
 
 
 
Axel Grund, S. F. (2018).Understanding procrastination: A motivational approach..Personality and Individual Differences, 121(15), 120-130
 
Balkis , M., & Duru , E. (2009). Prevalece of academic procrastination. Behavior among pre service teacher , and its Relationship with demographics and individval preferences. Journal of theory and practice in education article, 5(1), 18-32.
 
Berglas, S., & Jones, E. E. (1978). Drug choice as a self-handicapping strategy in response to noncontingent success. Journal of Personality and Social Psychology, 36(4), 405.
 
Chu, A.C., & Choi, J. N. (2005). Rethinking procrastination: Positive effects of active procrastination behavior on attitudes and performance. Journal of Social Psychology, 145, 245-264.
 
Costa, P. T. Jr., & McCrae, R. R. (1992). NEO PI-R Professional Manual. Odessa. FL: Psychological Assessment Resources, Inc.
 
Ferrari, J. R. (2001). Procrastination as self-regulation failure of performance: Effects of cognitive load, self awareness, and time limits on working best under pressure. European Journal of Personality, 15(5), 391-406.
 
Kağan, M., Çakır, O., İlhan, T., & Kandemir, M. (2010). The explanation of the academic procrastination behaviour of university students with perfectionism, obsessive compulsive and five factor personality traits. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 2(2), 2121-2125.
 
Karatas, H. (2015). Correlation among academic procrastination, personality traits, and academic achievement. Anthropologist, 20(1), 2.
 
Kim, S., Fernandez, S., & Terrier, L. (2017). Procrastination, personality traits, and academic performance: When active and passive procrastination tell a different story. Personality and Individual Differences, 108, 154-157.
 
Lai, C. S., Badayai, A. R., Chandrasekaran, K., Lee, S. Y., & Kulasingam, R. (2015). An exploratory study on personality traits and procrastination among university students. American Journal of Applied Psychology, 4(3-1), 21-26.
 
Lee, D. G., Kelly, K. R., & Edwards, J. K. (2006). A closer look at the relationships among trait procrastination, neuroticism, and conscientiousness. Personality and Individual Differences, 40(1), 27-37.
 
Lee, E. (2005). The relationship of motivation and flow experience to academic procrastination in university students. The Journal of Genetic Psychology, 166(1), 5-15.
 
Milgram N., & Tenne, R. (2000). Personality Correlates of Decisional and Task Avoidant Procrastination. European Journal of Personality, 14, 141-156.
 
Özer, B., Demir, A., & Ferrari, J. (2009) Exploring Academic Procrastination among Turkish Students: Possible Gender Differences in Prevalence and Reasons. The Journal of Social Psychology, 149(2), 241-257.
 
Rabin, L. A., Fogel, J., & Nutter-Upham, K. E. (2011). Academic procrastination in college students: The role of self-reported executive function. Journal of clinical and experimental neuropsychology, 33(3), 344-357.
 
Rhodewalt, F., & Fairfield, M. (1991). Claimed self-handicaps and the self-handicapper: on the relation of reductions in intended effort to performance. Jornal of reaserch personality, 25, 402-417.
 
Solomon, L. J., & Rothblum, E. D. (1994). Procrastination Assessment Scale-Students (PASS). In J. Fischer and K. Corcoran (Eds.) Measure for Clinical Practice, 2, 446-452. New York: The Free Press.
 
Steel, P. (2007). The Nature of Procrastination: A Meta-Analitytic and Theorical Review of Quintessential Self-Regulatin failure. Psychological Bulleetin, 133, 65-94.
 
Thompson, T. (2004). Failure-avoidance: parenling,the achievement environment of the home and strategies for reduction. Learning and Instruction, 14, 3-26.
 
Tuckman, B., & Sexton, T. (1989, April). Effects of relative feedback in overcoming procrastination on academic tasks. Paper given at the meeting of the American Psychological Association, New Orleans, LA.
 
Want, J., & Kleitman, S. (2006). Imposter phenomenon and self-handicapping: Links with parenting styles and self-confidence. Personality and individual differences, 40(5), 961-971.
 
Warmer, S., & Moore. S. (2004). Excuses, excuse: self-handicapping in an Australian adolescent sample. Jornal of Youth and adolescence, 33(4), 271.
 
Weber, M., & Huebner, E. S. (2015). Early adolescents personality and life satisfaction among adolescent in Hong Kong. Social indicators research, 125 (3), 1035-1051.
 
Yazıcı, H., & Bulut, R. (2015). Investigation into the Academic Procrastination of Teacher Candidates’ Social Studies with Regard to their Personality Traits. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 174, 2270-2277.
 
Ziegler, N., & Opdenakker, M. C. (2018). The development of academic procrastination in first year secondary education students: The link with metacognitive self-regulation, self-efficacy, and effort regulation. Learning and Individual Differences, 64, 71-82.
 
آقامحمدیان شعرباف، ح.، سپهری شاملو، ز.، و لامعی، بی بی عفت (1393). بررسی ارتباط ساختار انگیزشی و اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان کارشناسی شاهد دانشگاه فردوسی مشهد. پژوهش­های روان­شناسی بالینی و مشاوره، 4(7)، 55ـ70.
برزگر بفرویی، ک.، و عارف­منش، م. (1398). نقش ابعاد چشم­انداز زمان و عوامل شخصیتی در اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان دانشگاه یزد. پژوهش در یادگیری آموزشگاهی و مجازی، 7 (1)، 59ـ68.
بساک­نژاد، س. (1388). رابطۀ حرمت خود، کمال‌گرایی و خودشیفتگی با خودناتوان­سازی گروهی از دانشجویان. روان­شناسی، 1 (13)، 69ـ84.
بیتا، م. (1397). پیش­بینی رضایت از زندگی بر اساس ویژگی­های شخصیتی و مکانیسم­های دفاعی. مطالعات زنان، 16 (1)، 111ـ150.
تمنایی­فر، م.ر.، و قاسمی، ا. (1396). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس صفات شخصیت و مهارت مدیریت زمان. راهبردهای شناختی در یادگیری، 5 (8)، 233ـ244.
جزایری، س.، اصغرنژاد فرید، ع.ا.، و خاقانی، م. (1398). مقایسۀ عوامل شخصیتی و دین­داری درونی و بیرونی در نوجوانان با و بدون رفتارهای پرخطر. روان­شناسی فرهنگی، 3 (2)، 54ـ71.
جوکار، ب.، و دلاورپور، م. (1386). رابطۀ تعلل­ورزی آموزشی با اهداف پیشرفت. اندیشه­های نوین تربیتی، 3 (4 و 3)، 61ـ80.
حیدری، م.، خداپناهی، م.ک.، و دهقانی، م. (1388). بررسی ویژگی­های روان­سنجی مقیاس خودناتوان‌سازی. تحقیقات علوم و رفتاری، 7(2)، 97ـ106.
دانشگر سلوکلوئی، ر. (1395). بررسی رابطۀ پنج عامل بزرگ شخصیت با اهمال‌کاری تحصیلی: نقش واسطه‌ای خودتنظیمی تحصیلی در دانش‌آموزان دورۀ متوسطۀ دوم آموزش و پرورش شهرستان مرودشت. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه علوم تربیتی. دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی. دانشگاه پیام نور.
دلشاد، م.، و حسین چاری، م. (1392). پنج عامل بزرگ شخصیت و تعلل­ورزی آموزشی در دانشجویان. شخصیت و تفاوت­های فردی، 2(3)، 17ـ32.
رحیمی قزاان، ا. (1395). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس کمال‌گرایی و ویژگی‌های شخصیتی با توجه به نقش واسطه‌گری خودناتوان‌سازی در دانشجویان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه کاشان.
رئوف، ک. (1395). مدل‌یابی تأثیر کمال‌گرایی بر اهمال‌کاری تحصیلی با بررسی نقش واسطه‌ای خودکار آمدی تحصیلی، عزت نفس و خودناتوان‌سازی تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی تربیتی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی دانشگاه الزهرا.
رئوف، ک.، خادمی اشکذری، م.، و نقش، ز. (1397). رابطۀ کمال‌گرایی با اهمال‌کاری تحصیلی: نقش واسطه­ای متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی، عزت نفس و خودناتوان‌سازی تحصیلی. اندیشه­های نوین تربیتی، 15 (1)، 207ـ236.
سلطان­نژاد، س.، سعدی­پور، ا.، و اسدزاده، ح. (1394). رابطۀ سبک­های فرزندپروری ادارک­شده با اهمال‌کاری و خودناتوان‌سازی. روان­شناسی تربیتی، 11(38)، 1ـ22.
سوری­نژاد، م.، فرهادی، م.، وکردنوقابی، ر. (1395). تبیین اهمال‌کاری تحصیلی دانش­آموزان بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و سبک­های فرزندپروری. خانواده و پژوهش، 12 (29)، 7ـ25.
شهبازیان خونیق، آ.، صمیمی، ز.، و فرید، ا. (1396). رابطۀ اعتیاد به اینترنت و جهت­گیری مذهبی با اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان با توجه به جنسیت، پژوهش های تربیتی، 33، 30ـ15.
شهنی ییلاق، م. سواری، ک. بشلیده، ک. (1388). ارتباط مدیریت زمان و خود اثر بخشی ادراک شده با اهمال کاری تحصیلی. روان­شناسی تربیتی، 5 (14)، 100ـ114.
شیبانی، ب. (1392). نقش واسطه­گری خودکارآمدی بین کمال‌گرایی و اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت.
شیخ­الاسلامی، ع. (1395). پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس راهبردهای شناختی، راهبردهای فراشناختی و اضطراب امتحان در دانشجویان. راهبردهای شناختی در یادگیری، 4(6)، 81ـ102.
عاشوری، ا. (1393). بررسی رابطۀ ویژگی‌های شخصیتی، سبک‌های هویت و تعهد با اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. دانشکدۀ علوم انسانی. دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی.
عبدی زرین، س.، اکبرزاده، م.، و مصطفوی، م. (1398). نقش تنظیم هیجانی و فرسودگی تحصیلی در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان دانشگاه اصفهان. روان­شناسی فرهنگی، 3 (1)، 175ـ192.
کاظمی، ف.، بدری گرگری، ر.، و عبداللهی، ف. (1394). رابطۀ کمال‌گرایی، وسواس بی­اختیاری اعمال و ویژگی­های شخصیتی با تعلل­ورزی دانشجویان دانشگاه مدنی آذربایجان. مطالعات روان­شناختی، 11(2)، 25ـ46.
گروسی فرشی، ت. (1380). رویکردی نوین در ارزیابی شخصیت (کاربرد تحلیل عاملی در مطالعات شخصیت). تبریز: دانیال و جامعه­پژوه.
محسن­زاده، ف.، جهان­بخشی، ز.، کشاورز افشار، ح.، افطاری، ش.، وگودرزی، ر. (1394). نقش ترس از شکست و ویژگی­های شخصیتی در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی دانش­آموزان. روان­شناسی مدرسه، 5(2)، 92ـ108.
مرادی، م.، فتحی، د.، غریب­زاده، ر.، و فائیدفر، ز. (1395). مقایسۀ فرسودگی تحصیلی، اهمال‌کاری تحصیلی و احساس تنهایی در دانش­آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری. مجلۀ پزشکی ارومیه، 27(3)، 248ـ256.
مشتاقی، س.، و مؤیدفر، ه. (1396). نقش مؤلفه­های سرمایۀ روان­شناختی (امید، خوش­بینی، تاب­آوری و خودکارآمدی) و جهت­گیری اهداف پیشرفت در پیش­بینی اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان. راهبرد های شناختی در یادگیری، 5 (7)، 61ـ78.
مشحونی، ش. (1396). رابطۀ بین انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی و کمال‌گرایی با اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ روان­‌شناسی تربیتی. دانشگاه پیام نور تبریز.
میزانی، ش. (1393). رابطۀ نیاز‌های روان‌شناختی و خودتنطیمی یادگیری با اهمال‌کاری تحصیلی. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی تربیتی. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت.
نصری، ص.، دماوندی، م. ا.، و عاشوری، ا. (1393). پیش­بینی اهمال­کاری تحصیلی بر اساس ویژگی­های شخصیتی، سبک­های هویت و تعهد. شخصیت و تفاوت­های فردی، 3(4)، 1ـ17.
نفر شلمزاری، ح. (1395). اثر واسطه­ای استرس تحصیلی در رابطۀ بین ویژگی‌های شخصیت و خلاقیت با اهمال‌کاری. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه روان‌شناسی. دانشکدۀ علوم انسانی. دانشگاه شهید باهنر.
نقدی، ن. (1396). نقش واسطه­ای خودکارآمدی در رابطه بین باور‌های فراشناختی و اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان‌ ا‌آالبا‌آموزان. پایان­نامۀ کارشناسی ارشد. گروه مشاوره. دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی مرودشت.
هاشمی رزینی، ه.، موسوی­پناه، م.، و شیری، م. (1395). رابطۀ جهت­گیری اهداف پیشرفت و باورهای انگیزشی با اهمال‌کاری و خودناتوان­سازی تحصیلی دانش­آموزان. مطالعات آموزشی و آموزشگاهی، 3(11)، 67ـ79.
 
Axel Grund, S. F. (2018).Understanding procrastination: A motivational approach..Personality and Individual Differences, 121(15), 120-130
Balkis , M., & Duru , E. (2009). Prevalece of academic procrastination. Behavior among pre service teacher , and its Relationship with demographics and individval preferences. Journal of theory and practice in education article, 5(1), 18-32.
Berglas, S., & Jones, E. E. (1978). Drug choice as a self-handicapping strategy in response to noncontingent success. Journal of Personality and Social Psychology, 36(4), 405.
Chu, A.C., & Choi, J. N. (2005). Rethinking procrastination: Positive effects of active procrastination behavior on attitudes and performance. Journal of Social Psychology, 145, 245-264.
Costa, P. T. Jr., & McCrae, R. R. (1992). NEO PI-R Professional Manual. Odessa. FL: Psychological Assessment Resources, Inc.
Ferrari, J. R. (2001). Procrastination as self-regulation failure of performance: Effects of cognitive load, self awareness, and time limits on working best under pressure. European Journal of Personality, 15(5), 391-406.
Kağan, M., Çakır, O., İlhan, T., & Kandemir, M. (2010). The explanation of the academic procrastination behaviour of university students with perfectionism, obsessive compulsive and five factor personality traits. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 2(2), 2121-2125.
Karatas, H. (2015). Correlation among academic procrastination, personality traits, and academic achievement. Anthropologist, 20(1), 2.
Kim, S., Fernandez, S., & Terrier, L. (2017). Procrastination, personality traits, and academic performance: When active and passive procrastination tell a different story.Personality and Individual Differences, 108, 154-157.
Lai, C. S., Badayai, A. R., Chandrasekaran, K., Lee, S. Y., & Kulasingam, R. (2015). An exploratory study on personality traits and procrastination among university students. American Journal of Applied Psychology, 4(3-1), 21-26.
Lee, D. G., Kelly, K. R., & Edwards, J. K. (2006). A closer look at the relationships among trait procrastination, neuroticism, and conscientiousness. Personality and Individual Differences, 40(1), 27-37.
Lee, E. (2005). The relationship of motivation and flow experience to academic procrastination in university students. The Journal of Genetic Psychology, 166(1), 5-15.
Milgram N., & Tenne, R. (2000). Personality Correlates of Decisional and Task Avoidant Procrastination. European Journal of Personality, 14, 141-156.
Özer, B., Demir, A., & Ferrari, J. (2009) Exploring Academic Procrastination among Turkish Students: Possible Gender Differences in Prevalence and Reasons. The Journal of Social Psychology, 149(2), 241-257.
Rabin, L. A., Fogel, J., & Nutter-Upham, K. E. (2011). Academic procrastination in college students: The role of self-reported executive function. Journal of clinical and experimental neuropsychology, 33(3), 344-357.
Rhodewalt, F., & Fairfield, M. (1991). Claimed self-handicaps and the self-handicapper: on the relation of reductions in intended effort to performance. Jornal of reaserch personality, 25, 402-417.
Solomon, L. J., & Rothblum, E. D. (1994). Procrastination Assessment Scale-Students (PASS). In J. Fischer and K. Corcoran (Eds.) Measure for Clinical Practice, 2, 446-452. New York: The Free Press.
Steel, P. (2007). The Nature of Procrastination: A Meta-Analitytic and Theorical Review of Quintessential Self-Regulatin failure. Psychological Bulleetin, 133, 65-94.
Thompson, T. (2004). Failure-avoidance: parenling,the achievement environment of the home and strategies for reduction. Learning and Instruction, 14, 3-26.
Tuckman, B., & Sexton, T. (1989, April). Effects of relative feedback in overcoming procrastination on academic tasks. Paper given at the meeting of the American Psychological Association, New Orleans, LA.
Want, J., & Kleitman, S. (2006). Imposter phenomenon and self-handicapping: Links with parenting styles and self-confidence. Personality and individual differences, 40(5), 961-971.
Warmer, S., & Moore. S. (2004). Excuses, excuse: self-handicapping in an Australian adolescent sample. Jornal of Youth and adolescence, 33(4), 271.
Weber, M., & Huebner, E. S. (2015). Early adolescents personality and life satisfaction among adolescent in Hong Kong. Social indicators research, 125 (3), 1035-1051.
Yazıcı, H., & Bulut, R. (2015). Investigation into the Academic Procrastination of Teacher Candidates’ Social Studies with Regard to their Personality Traits. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 174, 2270-2277.
Ziegler, N., & Opdenakker, M. C. (2018). The development of academic procrastination in first year secondary education students: The link with metacognitive self-regulation, self-efficacy, and effort regulation. Learning and Individual Differences, 64, 71-82.